Wendy
Hallo allemaal, mijn naam is Wendy en ik ben 27 jaar jong. Mijn eerste hyperventilatieaanval kreeg ik 10 jaar terug en daarna is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest.
Ik ben altijd een drukke meid geweest, had veel vrienden, had een drukke baan in de horeca, studeerde MDGO-VZ en had een druk sociaal leven. In het laatste jaar van mijn opleiding kreeg ik erg intensief stervensbegeleiding en dat heeft zo een vreselijke indruk op mijn gemaakt dat ik na een vermoeiende schooldag thuis op de bank tv zat te kijken en ik mijn eerste hyperventilatieaanval kreeg. Dat deze aanval de rest van mijn leven zou gaan beïnvloeden had ik nooit verwacht.
Nou ben ik altijd een controlefreak geweest en moest alle touwtjes in handen hebben maar nu kwam er iets op mijn pad waar ik dus geen controle over had. Mijn eigen lichaam ging dingen doen waar ik erg bang van werd. Ik was de hele dag aan het hyperventileren en was doodsbang om flauw te vallen, dit werd gelijk mijn grootste angst. In die tijd ging ik bijna elke week naar de huisarts. Ik kreeg allemaal lichamelijke klachten en was bang om gek te worden. De huisarts vertelde mij gelijk dat het hyperventilatie was maar door de lichamelijke klachten was ik er van overtuigd dat ik echt ziek was.
Zo verstreken er heel wat jaren. Ondertussen heb ik heel veel manieren gezocht voor hulp. Homeopathie, Shiatsu, fysiotherapie, alternatieve geneeswijze en R.I.A.G.G. maar niets kon mij helpen. Het hielp allemaal voor even maar langzamerhand werden mijn klachten erger en erger. Door de hyperventilatie kreeg ik er een agorafobie bij. Ik durfde op een gegeven moment de deur bijna niet meer uit. Ik ging heel veel dingen vermijden om me maar niet meer zo rot te voelen. Het ergste was nog dat ik mijn vader niet meer de deur uit liet gaan. Alleen bij hem voelde ik me veilig en had ik het idee dat me niks kon overkomen. Mijn vader is voor mij de ziektewet ingegaan. Op dat moment was ik er dolblij mee maar achteraf had hij dat beter niet kunnen doen want ik werd afhankelijk van hem en mijn fobie groeide en groeide.
Overal waar hij was was ik ook, totdat mijn vader er bijna gek van werd en de huisarts bij de oren greep, werd er actie ondernomen. Er zat niets anders op dan dat ik opgenomen zou moeten worden. Ik ging weer naar het R.I.A.G.G. en kreeg daar gesprekken die me niet hielpen. Ook zij waren er van overtuigd dat een opname het beste zou zijn. Er volgde een psychologische test en ik zou waarschijnlijk naar Groningen moeten voor een opname. Ik kreeg het al benauwd bij het idee dat ik daar heen moest, ik durfde nog niet eens 10km alleen van huis te zijn.
Uit pure wanhoop ben ik op internet gaan kijken of er dan toch nog een andere oplossing voor mijn probleem zou zijn. Zo kwam ik op de site van de A.F.H.H. en las ik over de DANA-methode. Ik zag het adres van Ingrid Prinsen staan en heb haar gelijk gemaild. De volgende dag had ik haar aan de telefoon en we hadden gelijk een erg leuk gesprek. Ik legde haar uit dat er spoed achter zat omdat er een opname dreigde te komen. Gelukkig kon ik gelijk een paar dagen later komen. Ik had 29 van de 50 klachten.
Vanaf de eerste week therapie begon ik weer een ander mens te worden. Ik deed de oefeningen die ik meekreeg met veel plezier omdat ik me er erg goed bij voelde.Mijn zelfvertrouwen groeide erdoor en ik ging weer dingen ondernemen.
De relax-methode die later in de therapie volgt is echt mijn maatje geworden. In de derde week van de therapie ging ik naar een drukke horeca beurs zonder mijn vader. Een echte overwinning!!!! Ik ging weer winkelen in steden en ik kwam weer op plekken waar ik een tijdje terug niet durfde komen, dit allemaal in een korte behandelperiode.
Mijn grootste overwinning was een tijdje terug. Ik ging voor het eerst weer naar Groningen en dit is toch gauw een dik uur rijden van mijn huis. Ik heb geen moment last gehad van hyperventilatie. De adrenaline gierde door mijn lijf op de terugweg. Ik had het toch mooi geflikt!!! Mijn mooiste cadeau was toch wel dat ik laatst in de auto reed en er een gevoel van opwinding door mijn lichaam ging. Het werd warm in mijn buik en ik voelde me voor het eerst in jaren weer eens echt gelukkig. Wat had ik dat gevoel gemist.
Dit alles kwam maar door 1 ding. Wat ben ik blij dat ik Ingrid Prinsen heb leren kennen, zij heeft mijn leven echt veranderd. Door haar en de therapie ben ik weer in mijzelf gaan geloven. Nu ben ik 7 weken verder en ben van 19 ademhalingen per minuut naar 8 ademhalingen per minuut gegaan en van 29 klachten naar 10 klachten waarvan ze meer met mijn karakter te maken hebben dat met de hyperventilatie. Ik ben er nog niet, ik ben mijn grenzen nog elke dag aan het verleggen maar weet nu wel dat ik het ga redden.
Vandaag belde het R.I.A.G.G. om te vragen hoe het met me ging. Ik kon voor het eerst met geen gelogen woord zeggen dat het goed met me gaat!!
Ingrid bedankt voor alles!!!
Groetjes Wendy
Terug naar cliëntervaringen