Harry
Het begon allemaal 15 jaar geleden. Ik werkte als accountmanager voor een multinational. Ik was inmiddels een succesvolle verkoper geworden, alles ging werkelijk fluitend. Op een dag had ik een vergadering op de zaak in Hoofddorp. Zoals altijd goed gemutst reed ik via de A28 en de A1 richting de zaak. Ik naderde de Schipholtunnel en toen gebeurde het, ik kreeg een heel merkwaardig gevoel over me. Nadat ik de Schipholtunnel inreed begon ik te zweten en werkelijk te trillen als een rietje. Ineens blokkeerde ik, jawel letterlijk, midden in de Schipholtunnel bracht ik mijn auto tot stilstand. Ik kon nog net mijn auto tegen de kant aan zetten. Ik sloot mijn ogen en ik dacht de knal zal zo wel komen. Wonder boven wonder gebeurde er niets. Nog steeds had ik niet het lef om de auto in de eerste versnelling te zetten en weg te rijden. Ruim 20 minuten heb ik daar gestaan met mijn alarmlichten aan. Toen heb ik mijn reis vervolgd, trillend en vol adrenaline, de Schipholtunnel heb ik vanaf dat moment altijd gemeden.
De jaren kabbelden voort en er kwamen steeds meer situaties bij, meerdere tunnels, wegopbrekingen, viaducten, ik durfde niet meer. Zoals iedereen misschien wel herkend wordt je steeds creatiever. Ik bestudeerde alternatieve routes. Daarnaast maakte ik een tweede planning met B-wegen. Want dat ging (toen) nog goed. De productiviteit van mijn activiteiten namen af, vrij logisch, want waar ik normaal een uur over deed om mijn bestemming te bereiken deed ik nu vier uur over. Ik deed in plaats van vier afspraken op een dag er hooguit nog twee.
Dus werd het tijd om een andere baan te zoeken voordat ze mij eruit zouden werken. Zo werd ik salesmanager zonder eigen verkoopgebied. Ideaal ik hoefde alleen maar naar kantoor te rijden (binnendoor natuurlijk). En slechts een vergadering per week in Den Bosch. Als ik afspraken buiten de deur had reed ik altijd naar een voor mij bereikbare plaats, daarna stapte ik in de auto van de verkoper en die bracht mij naar de juiste bestemming, of ik liet ze naar mij toekomen. Het beleid veranderde, ook de salesmanager moest de grotere accounts zelf gaan onderhouden. Stront aan de knikker dus voor mij want ik kon immers nergens meer komen op eigen kracht. Dus na zeven jaar hard werken bood ik mijn ontslag aan. Het hele management was verbaast want ik had nooit aangegeven het niet naar mijn zin te hebben. Dat klopte ook! Ik had het reuze naar mijn zin, maar ik kon gezien het nieuwe beleid, mijn positie niet meer waarmaken. Ik heb dat nooit verteld aan het management.
Ik gaf aan dat er voor mij een nieuwe start moest komen in mijn carrière. Zo werd ik commercieel directeur van een multinational die binnen Europa actief was. Fantastisch voor mij, ik kon meereizen met de verkopers weer oppakken en de rest deed ik met de trein en vliegtuig. Daarnaast had ik de taxi tot mijn beschikking. Ook bij deze baan moest het beleid veranderen en zou ik de grote accounts weer voor mijn rekening nemen. Ik dacht ja het is nu of nooit dus ik startte vol goede moed, maar in augustus vorig jaar moest ik me ziekmelden, het kon gewoon niet meer. Nog steeds had ik geen enkele instantie benaderd om me te helpen. Ik dacht het is spontaan gekomen dus het gaat ook vast spontaan weer weg. DUS NIET! Het werd erger en erger. Afspraken werden meer en meer gecancelled. Er kwamen ook reacties, begrijpelijk, “o je komt zeker niet, wie is er nu weer ziek?”
Privé werd het er dus ook niet beter van. Ik ga toch niet te koop lopen met een verhaal dat ik niet durf te rijden? Ik, die meer dan 1,5 miljoen km gereden heb in mijn leven, kan in een keer niet meer rijden? No way! Privé kwam ik ook nergens meer. Mijn zoon begon te klagen, waarom gaan wij nooit naar de dierentuin en ik wil graag naar Madurodam. Ok, dat loste ik ook wel weer op. We gaan met de trein zei ik dan. De omgeving reageerde vreemd “waarom ga je dan telkens met de trein”. Oh, mijn zoon vind dat leuk. Ik had geluk want hij was ook helemaal gek van treinen, het klonk voor iedereen zeer plausibel. Weer een tegenwerking van tafel.
Uiteindelijk was het dan zover, ik moest toch maar eens gaan toegeven en accepteren dat ik een probleem heb. Ik ben op zoek gegaan op internet en kwam terecht bij het NLP (Neuro Linquistisch Programeren). Dat leek me wel wat, eindelijk iemand gevonden die mijn persoonlijke computer (lees hersenen) kan resetten, daarna kan ik gewoon weer terug, geen vuiltje aan de lucht dacht ik. Elke sessie zag er hetzelfde uit, je gaat liggen op een bank en probeert te relaxen. Er wordt een muziekje opgezet en we gaan terug in de tijd. Zover dat je een goed gevoel naar boven probeert te krijgen die je vast moet houden. Mijn therapeute sprak en met handgebaren gaf ik aan hoe ik me voelde. Zij vertelde dat het zo goed met me ging dat het tijd was om een anker te zetten. Een anker is een hulpmiddel die je in geval van nood kunt aanraken zodat je weer rustig wordt in benarde situaties. Meestal is dit een plaats op je arm, je legt je hand op die plek en je wordt weer rustig. En verdomt ik dacht echt dat het werkte. Ik legde mijn hand op mijn anker en ik werd rustig. Dus na 5 sessies en 1100 euro lichter, besloot ik om de proef op de som te nemen.
Zo reed ik naar Emmen, want daar waren ze met de weg bezig, en niet al te grote opbrekingen. Drie kilometer dat moest te doen zijn. Vol goede moed reed ik langs de wegwerkzaamheden, alles moest over 1 baan en geen escape, niet links en niet rechts. De eerste 100 meter ging goed en toen voelde ik de spanning weer toenemen. Ik zocht naar mijn anker maar voelde helemaal niks. Na 500 meter vol in de remmen met een vrachtauto achter mij. Snel mijn alarmlichten aangezet en mijn auto bijna tegen de vangrail tot stilstand gezet. De vrachtauto kon mij net al toeterend passeren. Je denkt dan dit komt nooit meer goed. Daar zat ik weer net als 15 jaar geleden, trillend en vol adrenaline, ik kon niets meer,ik was volkomen uitgeput. Dit soort angsten kosten een gigantische energie. Weer moed verzamelt en uiteindelijk twee uur later, doodvermoeid maar levend thuis gekomen.
Het heeft me twee dagen gekost om me weer een beetje normaal te voelen. Maar wat is normaal, je mobiliteit staat onder druk. Zou ik ooit weer een normale baan kunnen hebben? Dit zijn vragen die je op dat moment bezig houden, je gaat zelfs aan jezelf twijfelen.
Ok, het leven gaat verder, zo belde ik mijn bedrijfsarts. Zij vertelde mij om naar het RZZ te gaan. Zij dachten dat ik een burn-out had, ik dacht ach waarom niet het zal wel. Na een aantal sessies met mijn therapeut vroeg hij of ik wilde meedoen aan een speciale therapie in de vorm van sport en spel. Natuurlijk zei ik weer ja want ik moest hier vanaf. Dus ik naar mijn Psycho Motorische Therapie, 12 sessies lang sport en spel, ik zal u de details besparen, 120 euro lichter en nog steeds geen enkele verbetering. Ik weet nog steeds niet waarom ik heb meegedaan. Je wordt gretig, van alles leer je wel iets mag je hopen.
Na weer zoeken op internet kwam ik terecht bij Siem de Groot van de stichting A.F.H.H.
Sessie 1: de intake, een beetje vreemd want ik wist echt niet wat ik ervan moest verwachten, maar boven de 95% resultaat sprak me wel aan, dus vooruit we gingen het doen. Na de intake vervolgens oefeningen, buik, zittend, liggend, staand, ik had me voorgenomen om dit echt met alle overgave te doen. Alles wat ze me zouden vragen zou ik gewoon doen, ik wilde immers herstellen.
Alles ging als van een leien dakje. Ik kreeg het advies om Seroxat te gebruiken, dat moest mij ondersteunen. Dit zorgde ervoor dat ik mijn paniek zou kunnen onderdrukken. Ik bouwde dit op in een aantal weken van 10mg naar 20 mg per dag. De oefeningen waren zwaar, maar ik wist dat dit me ging helpen. Ik voelde me elke week een stukje beter en de bekende dip bleef gelukkig uit. Het kan namelijk zo zijn dat je in week 6 of 7 een dip kunt krijgen. De reden hiervoor is dat mijn huidige ademhaling het niet zou accepteren dat ik anders ademde. Maar dit bleef gelukkig uit.
Ik was klaar, maar nu de vuurdoop. Ik had al een aantal keren getraind langs het kanaal van Meppel naar Assen, dat ging goed. Toen was het zover, ik had een afspraak in Hoofddorp, ik wist dat ik de Schipholtunnel op mijn weg zou tegenkomen. Bovendien bleek achteraf dat er een wegafzetting was naar Alphen aan de Rijn. Ik reed de Schipholtunnel in en ik voelde niets, ja een beetje angst voor de angst. Daarna heb ik het traject nog tien keer gedaan, niets aan de hand!! Ik reed naar huis met een gevoel van overwinning, ik had het toch maar even geflikt. Eindelijk weer vrij!! Ik reed richting Almere terug. Ik wist dat er iets aan de hand was ter hoogte van de Ketelbrug. Daar aangekomen lag een rijbaan eruit en ik moest naar een ander weggedeelte. Fantastisch een nieuwe uitdaging,ik reed er fluitend doorheen. Nu kon ik zeggen dat al mijn problemen zijn opgelost.
Siem bedankt! Ik ben weer vrij!
Groeten Harry
Terug naar cliëntervaringen