Irma
Hallo Lotgenoten,
Ik zal mij even voorstellen. Mijn naam is Irma en ik ben 33 jaar. Ik heb twee kinderen van 2 en 6 jaar oud. Ik was altijd een bezige bij, ik was altijd met tien dingen tegelijk bezig en daar voelde ik me ook goed bij, tot een jaar geleden. Heel langzaam aan voelde ik mij steeds rotter worden. Ik was vaak moe en erg prikkelbaar, vooral tegen mijn man en kinderen. Tegen de buitenwereld probeerde ik zo normaal mogelijk te doen, vooral niet zeggen hoe ik me voelde want dat hoorde niet bij mij.
Totdat ik op een gegeven moment pijn op mijn borst, hartkloppingen en ademnood kreeg. Ik werd er bang van maar naar de dokter gaan deed ik niet want ik dacht dit gaat wel weer over, een beetje te druk gehad misschien. Maar als ik rust nam werd het juist erger. Ik was de hele dag bezig met wat ik nog moest doen, maar eigenlijk kwam er niets uit mijn handen, dit frustreerde mij nog meer. Zo heb ik maanden geleefd totdat mijn vader plotseling met hartklachten opgenomen werd, daarna ben ik helemaal ingestort. Ik dacht dat ik het ook aan mijn hart had. Mijn vader kwam weer thuis na een week. Dat moment toen hij thuiskwam heb ik mijn eerste hyperventilatieaanval gehad. Ik dacht echt dat ik dood ging, maar wilde niets zeggen en ben snel naar mijn eigen huis gegaan in de hoop dat het over zou gaan. Maar nee het werd alleen maar erger. Ik dacht ach dit overkomt iedereen wel eens en wilde er niet meer aan denken en al helemaal niet met iemand over praten, want wat zouden ze wel niet van mij denken. Het duurde niet lang of ik had mijn tweede hyperventilatieaanval. Ik was in de bioscoop en daar kwam dat gevoel weer opzetten. Ik heb het gered om te blijven zitten, maar je wilt niet weten hoe rot ik mij voelde. Het zweet stond op mijn voorhoofd, mijn kaken helemaal verstijfd en vooral diep inademen. Ik dacht dat het daardoor minder zou worden.
Een paar dagen later op de snelweg weer dat gevoel. Ik ben naar huis gegaan en ben zo vreselijk gaan huilen dat heeft een dag geduurd. Vervolgens ben ik naar de dokter gegaan en ik kreeg oxazepam. Dat hielp wel maar dat voelde niet goed. Ik dacht dit moet toch een oorzaak hebben. Ik ben gaan zoeken op internet en daar vond ik de stichting A.F.H.H., wat was dat een verademing om te lezen. Ik heb meteen de volgende dag gebeld.
Wat was dat geweldig om met iemand te praten die je gewoon begreep zonder veel uit te leggen. Ik ben gestart met de training. Nadat ik de oefeningen ben gaan doen ging het al een stuk beter met mij. Ik kan weer genieten van mijn kinderen en de gejaagdheid is eruit. De dag dat ik bij de stichting A.F.H.H. binnen kwam had ik 34 klachten en nu heb ik er nog maar 4, maar dat is puur spanning en dat zal moeten slijten.
Groeten van een ex- hyperventilatiepatiënt
Terug naar cliëntervaringen