Esther
In mijn zomervakantie kreeg ik ineens last van vreemde aanvallen: hartkloppingen, benauwdheid, zweten, doodsbang en het gevoel dat ik ging flauwvallen. De eerste keer dat zoiets je overkomt, schrik je, maar dat ebt al snel weg, want zoiets kan nu eenmaal gebeuren. Helaas kreeg ik deze aanvallen nog 4 keer in de vakantie en ook toen ik eenmaal thuis was kreeg ik er 2! En dan grijpt de angst je bij je nekvel: de angst dat je weer zo'n aanval krijgt! Ik ben een heel nuchter persoon, en vond angsten en fobieën altijd maar onzin, maar nu trof het ineens mijzelf! Wat een verschrikking, mijn leven en persoonlijkheid veranderden hierdoor enorm. Vroeger was ik energiek, kon ik alles aan en lachte ik veel. Nu was ik angstig, chagrijnig, nerveus, gestrest, onzeker en ontzettend verdrietig. Mijn kinderen zeiden: "mama, huil je nu al weer?", dat ging mijn door hart en ziel. Tegen de huisarts zei ik: ik wil niet dat het hyperventilatie is hoor, alles mag het zijn, maar dat niet. Ik was namelijk doodsbenauwd dat ik niets kon doen tegen hyperventilatie. Ik vond dat mijn klachten ook helemaal niet duidden op hyperventilatie: mensen die hyperventileren die happen toch naar adem en die hoor je toch gierend en schurend ademhalen? En dat had ik helemaal niet (echt niet!).
Maar toen de artsen hadden uitgevonden dat er medisch niets mis met me was, bleef er maar één mogelijke oorzaak van die gekke aanvallen over: hyperventilatie. Mijn huisarts stuurde me naar een fysiotherapeut. Daar ben ik na twee keer mee gestopt, wat een onzinoefeningen kreeg ik daar zeg! Via internet ben ik bij Alianne de Vries van de stichting A.F.H.H. terecht gekomen. Ik was erg sceptisch, dus heb eerst met haar gebeld om goed uit te vinden of zij me wel echt zou kunnen helpen. Ik ging naar het intakegesprek toe met nog steeds allerlei twijfels en vragen. Maar het klikte tijdens het gesprek tussen ons en Alianne drukte me op het hart dat ik echt last had van chronische hyperventilatie. Ik ademde veel te veel lucht in en ik ademde te hoog. Ze kon me goed uitleggen hoe dat zo was gekomen en ze was er van overtuigd dat ze me er helemaal van af kon helpen. Nadat ik van de schrik bekomen was en ik geaccepteerd had dat ik echt hyperventilatie had (die hobbel moest ik echt even nemen, heeft me nog een week gekost), voelde ik me heel erg opgelucht dat ik bij Alianne terecht ben gekomen. Ik ben na de intake 9 weken bij haar geweest voor de ademhalingstherapie. Alianne geeft duidelijke richtlijnen en oefeningen mee, die ze in de wekelijkse sessie uitlegt en je ook laat oefenen in haar bijzijn. De rest van de dagen moet je zelf hard aan de slag. In het begin hoef je niet lang te oefenen, maar is het wel zwaar, omdat je lijf gewend is om verkeerd adem te halen. Daarna moet je langer per dag oefenen, maar gaat het makkelijker, omdat je lijf meer gewend is om goed adem te halen. Met wilskracht en inzet kan iedereen dit! En hoe ongelofelijk het ook moge klinken, ik en velen met mij zijn het praktische bewijs: het werkt en je kunt echt helemaal van je klachten afkomen!
Nu kan ik zeggen: ik heb geen aanvallen meer, nooit meer! Ik ben niet meer bang om aanvallen te krijgen. Mijn adem zit goed, zegt Alianne, en zo voelt het ook. Ik ben mezelf weer. Alhoewel: ik ben ook als mens veranderd: ik heb jarenlang te hard gewerkt en te veel hooi op mijn vork genomen. Ik was aan het rennen voor Jan en Alleman, behalve voor.......mijzelf! Ik heb te weinig aandacht aan mijzelf gegeven. En toen heeft mijn lichaam gezegd: "stop!". De hyperventilatie heeft me dus ook iets goeds gebracht. Nu is het nog een kwestie van wilskracht om mezelf niet opnieuw te verliezen.
Lieve Alianne, de hyperventilatie was voor mij een "engel in vermomming" Jij was en bent voor mij een echte engel die geloof, hoop en liefde brengt. Wat een geluk dat ik jou gevonden heb, heel veel dank!
Terug naar cliëntervaringen