Lindsay
Ik ben Lindsay en ben nu 19 jaar. Ik schrijf dit verhaal voor mensen die dit ook hebben, want zelf ben ik er nog steeds niets trots op maar zie wel hoe sterk ik erdoor ben geworden, wat toen wel anders was. Ik weet nog goed hoe blij ik was in die tijd als ik kon lezen dat mensen hetzelfde hadden gehad.
Het begon allemaal toen ik 12 jaar was. Ik was een onzeker meisje en ging net naar de middelbare school, erg spannend allemaal. Over mijn gevoelens praten deed ik nooit en dat is denk ik de grootste oorzaak geweest. Er was voor mij een belangrijk persoon overleden, maar mijn idee was: niet over praten, komt allemaal wel weer goed! Op school deden mijn vriendinnetjes vmbo-t en ik moest naar havo/vwo waar ik niemand zou kennen. Drama vond ik het!! Ik werd er alleen maar nog meer onzeker van. Eerst een heleboel vriendinnetjes en toen terug vallen naar niets, klinkt nu heel stom maar toen deed ik me het liefst slechter voor om terug naar het vertrouwde te kunnen. Praten hierover? Nee hoor!
Uiteindelijk verslikte ik me in een schnitzel; ik slikte hem door zonder te kauwen. Paniek was het!Geen lucht krijgen en van alles proberen om het weg te krijgen. Natuurlijk was het schrikken, maar ik ging weer door als ieder ander mens. Een half jaar later begon het, gezellig popcorn eten en ineens helemaal in paniek schieten door een velletje dat in m’n keel bleef hangen. Ik was helemaal in paniek en dacht als ik nu ga slapen dan heb ik morgen nergens meer last van. Helaas begon hier mijn drama van 2 lange jaren. Benauwd hebben en denken dat je een hartaanval krijgt, niet kunnen slikken, hele dagen in paniek zijn… het was allemaal normaal voor me.
Het eten nam met de dag af. De ene dag een half broodje dat werd de dag daarna een kwart van het broodje en uiteindelijk niks meer. De kilo’s vlogen eraf. De dokter zei dat ik last had van het globusgevoel, het gevoel dat je niks door je keel krijgt en de hele tijd denkt te stikken. Ik wilde hier niets van geloven en was ervan overtuigd dat er echt wat in mijn keel zat. Bij elk hapje dacht ik dat ik doodging. Zo moeilijk te begrijpen voor mensen die dit nooit hebben gehad en zo herkenbaar voor mensen die er middenin zitten. Ik kreeg de meest gekke ideeën: tellen hoe vaak mama kauwt als ik dat ook doe dan kan ik niet stikken want dat doet zij ook niet, vaak tanden poetsen als er iets groots tussen je tanden zit want misschien stik ik dan. Drinken? misschien zit er per ongeluk wel een groot stukje in. Krankzinnig werd ik! Na weken niet eten werd het gevaarlijk en werd ik opgenomen in het ziekenhuis.
Daar behandelden ze me als een gestoorde. Ik kreeg meteen sondevoeding, hoppa slangetje door je keel daar had je nou net zo’n last van, maar dat geeft toch niet! Tuurlijk had ik het nodig maar iets meer begrip was wel heel fijn geweest. Die nacht was ik lekker onrustig. Op dat belletje drukken om te zeggen dat je zo misselijk was, maar er werd toch niet naar je geluisterd en gewoon op de snelste stand gezet want je moest nou eenmaal aankomen en snel weer oprotten want je was een aansteller. Dat betekende dus ’s nachts overgeven, 3x het hele bed onder (niet zo gek na weken niks eten). Mijn lichaam was op merkte ik op zulke momenten.
Na een tijdje kwam ik steeds meer aan, maar eten deed ik nog niet, ik had nou eenmaal dat gevoel wat niet wegging. Uiteindelijk lag ik 1,5 maand in het ziekenhuis, waar ze totaal niet begrepen wat ik had. Anorexia was een heel makkelijk woord, maar nee ik vond mezelf lelijk zo dun en wilde niets liever dan aankomen! Ik was in die tijd ook nog jarig wat ik het ziekenhuis vierde. Als verrassing zaten m’n vriendinnen in de kamer. Waarom komen zij in godsnaam voor mij hierheen?!! Was het enige dat ik dacht, doodongelukkig met de ziekte die niemand kende.
Het is moeilijk als iedereen je een aansteller noemt, omdat ze gewoon niet weten wat het is wat je hebt. Met het kerstbal mocht ik na lang zeuren even naar school terug, waarna mijn moeder kreeg te horen van de baas van het ziekenhuis dat het geen hotel is en hij mijn bed toch veel beter kon gebruiken. Stiekem blijf ik altijd hopen dat hij ooit hetzelfde krijgt, verder wens ik dit niemand toe! Het lijkt makkelijk even die knop om zetten maar dat is het niet. Het duurde bij mij 2 jaar. Het is triest als je in een ziekenhuis moet vertellen dat het draadje van de sondevoeding te groot is en daardoor mijn keel niet ingaat en ik de kleinere nodig had. Eerst krijsen van de pijn en uitgemaakt worden voor aansteller en het dan pas door hebben dat het hun fout is, maar vooral geen sorry zeggen!
Nadat ik eindelijk het ziekenhuis uit mocht moest ik verder gaan met speciale pakjes drinken om op gewicht te blijven. En wat ik dan werkelijk had? Daar moest ik zelf maar achter komen bij een psycholoog. Dus gingen we opzoek… Ik kan totaal niet met zulke mensen praten, allemaal dwongen ze me tot eten, maar dat was nou juist mijn probleem. Maandenlang reizen van de een naar de ander. Niet alleen zwaar voor mij maar vooral ook voor mijn ouders. Niet weten wat je dochter heeft en maar overal naar toe gaan en zoeken.
Totdat we bij Alianne kwamen, via internet vonden we haar bij verschillende angsten die je kon hebben. En dat deze mensen het zelf hebben gehad die je helpen, dit sprak mij erg aan. Eindelijk iemand die het snapte! Toen ik voor het eerst daar kwam en goed moest ademhalen met een fles op mijn buik voelde ik me echt een debiel, maar probeerde toch alles wat maar kon om ooit van mijn klachten af te komen. Ik accepteerde haar steeds meer en kon goed met haar praten. Op een gegeven moment moest ik thuis ook gaan leren eten, maar thuis kon ik me er niet toe zetten, ik durfde niet! Vaak genoeg liet ik mijn ouders aan mijn hart voelen als ik wat at, niet normaal!! Leek wel of ik neer zou gaan, Pure angst.
Alianne belde me steeds thuis op, ze was echt met me bezig. Soms werd ik gek van haar. Ze had het altijd door als ik niks at en zei van wel. Ze was als enige van allemaal echt met me bezig en snapte mijn gevoel. Na maanden elke week langs komen leer ik alles weer te eten en te drinken en als ik dan bij haar weg liep was ik weer gelukkig. Eindelijk iemand die mij van de ‘onbekende angst’ kon afhelpen.
Ik had nog altijd momenten dat de angst terug kwam zoals wanneer in het restaurant het eten werd besteld dan moest ik wel! Maar leerde dit steeds meer onder controle te krijgen. Eerst was het wel wennen zonder Alianne en was ik bang terug te vallen maar ik kon haar altijd bellen of sms’en en dat gaf me een goed gevoel.
Nu op momenten dat ik erg verdrietig ben komt het nog wel eens terug, maar ben niet meer echt bang om terug te vallen ik weet nu dat ik sterker ben.
Ik wil Alianne hier zo erg voor bedanken en dat ik ook altijd nog bij haar terecht kan en niet alleen op kantooruren!! BEDANKT!
Terug naar cliëntervaringen